Odmowa dostępu do informacji publicznej – właściwe postępowanie organu i środki odwoławcze przysługujące wnioskodawcy.

Uzyskanie dostępu do informacji publicznej, niekiedy napotyka u osób ubiegających się o ich udzielenie pewne trudność. Niekiedy organy administracji publicznej (lub inne podmioty obowiązane na mocy ustawy do udzielenia informacji publicznej) odmowę udzielenia żądanej przez wnioskodawców informacji uzasadniają wyrażając stanowisko, iż żądana informacja , nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1. ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawodawca natomiast we wspomnianym przepisie uznał, że informacja publiczna to: ,, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.”.


Wobec powyższego, w praktyce pojawia się istotne zagadnienie, jaki środek odwoławczy przyjąć, gdy organ uzna, że nie posiada uzasadnianego przepisami prawa obowiązku udzielenia rzeczowej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku? Wątpliwości nasuwają się, gdy pod uwagę weźmiemy że organy często wobec petentów zapominają o wydaniu decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej ( art. 1. ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej) i wysyłają do wnioskodawcy pismo zawierające zaledwie informacje, iż dana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ww. ustawy, najczęściej bez szerszych wyjaśnień w tym zakresie. Pojawiają się tutaj wątpliwości czy pismo takie uznać za wydaną wadliwie w rozumieniu art. 107 §1 k.p.a. decyzję administracyjną? Czy może należy wnieść skargę w rozumieniu art. 221 k.p.a., do organu wymienionego w art. 229 k.p.a.?


Wydaje się jednak, że odpowiednim środkiem w takim wypadku będzie skorzystanie z art. 3 §2 pkt 8) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 Nr 153 poz. 1270. z późn. zm. zwana dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 149 § 1 pkt 1) -4) p.p.s.a. tj. złożenie skargi na bezczynność organu i wnioskowanie do Sądu o stwierdzenie uprawnienia do uzyskania żądanej informacji. Wydanie przez organ pisma w którym formułuje on opinię (najczęściej lakoniczną) o żądaniu informacji wykraczającej poza ustawową definicję informacji publicznej, jest w istocie bezczynnością tegoż organu, albowiem ustawodawca wyraźnie zobowiązał organ do wydania decyzji administracyjnej. Zaniechanie wydania decyzji przez organ, skutkuje zakwalifikowaniem jako bezczynność organu, na którą można złożyć skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.